Bursztynowy chłopiec

Bursztynowy Chłopiec

Wiktorii Gacek, która czeka na cud i na przyjaciół

Słońce świeciło mocno. Żadna chmurka nie zapowiadała zmiany. Tak bywa często w dalekiej

Italii. Słoneczne promienie głaskały zamyślonego mnicha Jordana, który siedział pod drzewem oliwnym.

– Nie mogę wierzyć w pierwszy lepszy sen! – mówił sam do siebie. Miał nie lada kłopot. Przyśniło

mu się, że znalazł się pod wierzbą, nad rzeką. Po jednej jego stronie stała lisica z lisiątkami, a po

drugiej – rodzina borsuków. Na wierzbowych gałęziach przysiadły turkawki, a przed bratem Jordanem leżał chłopiec. Miał może dziesięć lat. Podparty na łokciu patrzył na pluskające w rzece kaczki. Nagle obrócił twarz ku mnichowi i…

– Nie zapomnę wyrazu jego ciepłych, brązowych oczu – mówił jakiś czas później do brata Cyryla – i jeszcze czegoś… Ten chłopiec miał na szyi mały srebrny krzyżyk na jasnym bursztynowym kamieniu.

I jeszcze… W oczach Bursztynowego Chłopca…

– Bursztynowego Chłopca? – zdziwił się słuchacz.

– Tak nazwałem nieznajomego ze snu – pospiesznie wytłumaczył brat Jordan. – W jego oczach krył się smutek i oczekiwanie. On na mnie czeka!

– Musisz więc odnaleźć Bursztynowego Chłopca. – Brat Cyryl się uśmiechnął – Bóg poprowadzi cię do niego, bądź spokojny!

I pobłogosławił brata Jordana na wielką podróż. Przeszedł brat Jordan wysokie i ogromne Alpy. Przeprawił się przez szeroki Dunaj. Po kilku miesiącach doszedł do Pragi i tam, na miejskim targowisku, ujrzał srebrny krzyż na bursztynie.

Był piękny i drogi, ale nawet on nie dorównywał krzyżykowi Bursztynowego Chłopca ze snu. Dowiedział się brat Jordan, że takie bursztynowe krzyże powstają w dalekiej, północnej krainie, co się Polska zowie. I wędrował dalej, od wioski do wioski, od miasta do miasta. Wszędzie o krzyż na bursztynowym kamieniu rozpytywał. Nadeszła kolejna piękna wiosna, gdy brat Jordan usłyszał od pewnego kupca: „Krzyże na bursztynie jeden tylko człek robi. A pan to bogaty i niechętnie sprzedaje albo rozdaje”. Uradował się brat Jordan i o drogę pyta dobrego kupca.

– Idźże, braciszku, na północ, drogą na Kołobrzeg, gdzie miasto przy dwóch rzekach

siedzi. Obory i stajnie są tam królewskie, więc Obornikami je nazywają. Tam pytaj!

Podziękował brat Jordan i wzdłuż rzeki ku Obornikom podążył. Sporo czasu minęło od jego przyśnienia…

„Mawiają ludziska: sen mara, Bóg wiara” – mruczał do siebie. Ciężko mu się na sercu zrobiło, a za sercem i nogi stały się ociężałe. Siadł nad rzeką, na kaczki pływające po wodzie patrzył.

Zapach tataraku i mięty go uśpił, polny mech utulił… Śpi utrudzony drogą brat Jordan nad

Wartą. Chodzą różne cienie wokół niego, ale aniołowie Boży pieczę pilnie sprawują.

O świcie pomodlił się, posilił nieco kaszą i czarnym chlebem, uszykował do drogi, aż tu nagle staje przed nim lisica, a za nią trzy lisięta. Odzywa się więc brat Jordan w te słowa: „Siostro lisico, wszechmogący i wspaniałomyślny Pan nasz, Jezus Chrystus, rzekł o tobie, iż masz swoją norę i rodzinę, ale ja, ubogi franciszkanin, nie mam gdzie głowy złożyć. Czy więc za przewodniczkę chcesz mi posłużyć?” Ledwie to rzekł, a z gęstych traw wychodzi para borsuków

z pasiastymi borsuczętami i bez strachu do niego się zbliża.

– Dziw nad dziwy! – woła brat Jordan. – Rajem wydaje się ta kraina!

Nie skończył się dziwować, kiedy para turkawek siada na jego ramionach i radośnie do uszu świergocze.

– Święty Franciszku! – woła rozradowany brat Jordan – głosiłeś, że wszelkie stworzenie siostrą i bratem nam jest, alem dzisiaj dopiero to zrozumiał!

Pobłogosławił zaraz lisięta z matką i rodzinę borsuków, a na końcu siwe turkawki i pola, rzekę, lasy. A potem ruszył w drogę z całym zwierząt orszakiem i siostrą lisicą przewodniczką.

Ostrożnie mijali stada rogatych krów i szybkich koni, co w słońcu się pasły. Pod miasto

warowne podeszli i zatrzymali się niedaleko ogromnej, starej wierzby.

– Dziękuję ci, siostro lisico, żeś mi przewodniczką była – odezwał się mnich. – I wam,

siostry i bracia zwierzęta, bo rodziną mi się staliście. Sam pójdę dalej, a was znakiem krzyża żegnam!

Pobłogosławił raz jeszcze zwierzęta i postąpił ku wierzbie. Aż nagle ujrzał dwunastoletniego może chłopca leżącego pod drzewem i na łokciu podpartego. Spoglądał on na płynącą rzekę, a prawą ręką dotykał srebrnego krzyżyka misternie na bursztynie osadzonego. Powoli zwrócił głowę ku bratu Jordanowi i rzekł:

– Czekam na ciebie, brązowy ojcze, już od dwóch lat. Zobaczyłem cię we śnie i uwierzyłem, że to znak od Boga.

– I ja cię znam ze snu, Bursztynowy Chłopcze! – Uśmiechnął się radośnie brat Jordan. Dwa lata cię szukałem!

Okazało się, że chłopiec ma na imię Stanisław i od urodzenia nie może chodzić. Jego ojciec pielgrzymował w intencji zdrowia dla Stasia. Zawędrował nawet do Asyżu, do grobu świętego Franciszka, ale poprawy nie było nijakiej. Zafrasował się brat Jordan.

– Dla Boga nie ma nic niemożliwego!

I z wielką mocą pomodlił się nad Bursztynowym Chłopcem:

– Panie Jezu, o którym uczy nas Matka nasza, Kościół Święty i nasz Ojciec Założyciel, święty Franciszek, że litujesz się nad biednymi i nieszczęśliwymi. Uzdrów z niemocy tego oto chłopca, aby mógł Ci z radością oddawać większą chwałę!

Spodobała się widać Bogu ta modlitwa, bo nagle Bursztynowy Chłopiec podciągnął nogi do siebie i… wstał! Uścisnął brata Jordana i pobiegł na własnych zdrowych nogach do matki i ojca.

Brat Jordan i Bursztynowy Chłopiec zaprzyjaźnili się.

Mieszkańcy Obornik prosili, aby mnich nie odchodził. Przyrzekli zbudować klasztor dla braci franciszkanów nad Wartą – tam, gdzie Bursztynowy Chłopiec cudownie do zdrowia wrócił. I tak się stało. Legenda mówi, że w fundamentach budowli, pod kamieniem węgielnym, leży bursztyn z krzyżykiem złożony tam przez Bursztynowego Chłopca. Podobno uzdrowiony Staś podszedł w ślady brata Jordana i, tak jak on, został franciszkaninem. Mawiają też starzy ludzie, że czasami można zobaczyć, jak nad Wartą, wzdłuż klasztorka, przechadzają się dwie tajemnicze postacie w brązowych habitach. Towarzyszy im lisica z lisiętami, rodzina borsuków i para szarych turkawek.